Ambitny plan - więcej aktualizacji?

W ubiegłym roku pobiliśmy rekord bardzo małej liczby wpisów. Dlaczego? Mnie się nie chciało. Może reszta redakcji dopisze się w komentarzach. Oczywiście nie znikamy. Bo jak nas nie ma tutaj, to jesteśmy w ARIGATO. Zawsze znajdziecie tam ze dwa wywiady i trzy recenzje.

Czy w nowym roku uda nam się przywrócić świetność zina? Chce nam się? Może znajdzie się jaiś inwestor chętny wesprzeć redakcję kilkoma srebrnikami?

Aha, byłbym zapomniał. Na plusie szukajcie nas pod adresem https://www.google.com/+AbstractoverloadBlogspot. Fejsbuka właściwie mam głęboko gdzieś...

Tym optymistycznym akcentem kończę. Do przeczytania.

Gdzie jesteśmy jak nas nie ma?

Zawsze gdzieś w pobliżu. No wypadła nam ładna przerwa. Czym była spowodowana? Brakiem czasu - może. Brakiem chęci - o tak. Dwa miesiące zleciały, ha! Napisałem trochę do Magazynu ARIGATO i olałem wszystko. Wiem, że Kyo z Dega miał znowu problemy ze zdrowiem, Gackta oskarżono o gwałt a Yamę-B gdzieś wcięło. Także Kiwamu wiszę niusa od kilku tygodni. Próbowałem na nowo rozkręcić forum, bo nasza jmuzyczna społeczność całkiem się rozsypała. Miałem kilka pomysłów na odświeżenie wizerunku zina. Technologia bloggera coraz mniej mi odpowiada, bo nie odpowiadają mi usługi oferowane przez google.

Jak zawsze, jestem gdzieś niedaleko. Jak mi się będzie chciało to coś napiszę. Zaglądajcie na Abstrakta, walcie na maila i pukajcie na komunikator. Szukam motywacji, na serio.

W sobotę był koncert Ant1nett? O_o

Super, wczoraj na acepie wyczytałem, że

 W imieniu grupy Roaring In 'The Dark chciałbym zaprosić was na koncert niszowego zespołu visual-kei z Japonii o wdzięcznej nazwie Ant1nett. (...) Koncert odbędzie się 08 września 2012 w poznańskim "Klubie u Bazyla"

Popatrzyłem na datę publikacji newsa – 4 września. Zabawne, że organizator szerzej informuje o imprezie cztery dni przed? LOL.

Fot. copyright Ant1nett

Bawią mnie tacy domorośli promotorzy (?!), którym wydaje się, że po organizacji tego typu wydarzenia należy przed nimi pochylić głowę. Nie ma to jak skromność zawarta we wpisie na facebooku

Duży ukłon idzie również w stronę (...) na równi z prezenterką łódzkiego radia studenckiego za przeprowadzone wywiady z nami (...)  Był to nasz pierwszy poważny event i mamy nadzieję,

iż odebraliście go pozytywnie.

Czy ktoś z redakcji był?

W międzyczasie nakreśliliśmy zakres współpracy (...) Wystąpią oni jeszcze w tym roku. W sieci pojawią się nagrania oraz zdjęcia z wydarzenia. Spodziewajcie się nas w grudniu kiedy to wystartujemy z bardziej znanym zespołem lub też dwoma.

Ambitny plan (O.o)

źródło: acep / Roaring In The Dark Group

ROTTING ROOT Dega w ANTYRADIO

Jakież było moje zdziwienie, gdy słuchając wczoraj mojej ulubionej stacji radiowej - ANTYRADIO, po utworze  formacji Avenged Sevenfold zatytułowanym Nightmare usłyszałem... DIR EN GREY z numerem ROTTING ROOT (z albumu THE MARROW OF A BONE).

Fot. copyright sun-krad

Początkowo myślałem, że to przez te kilka drinków, które wcześniej wypiłem, ale kiedy wybrzmiały ostatnie dźwięki, prezenter powiedział, że formacja ta pochodzi z Osaki a powstała w 1997 roku. Czekałem na utwór tej formacji, bo przecież stacja ta reklamowała już warszawski koncert Dega 3 lata temu. Przełom czy przypadek? A może normalność.

źródło: własne

MASZINGANSI zawieszają działalność [ZNOWU]

Od czasu swojego powrotu w 2007 roku MASZINGANSI w odmłodzonym składzie pod nieprzerwanym dowództwem nieustraszonego ANCHANGA uraczyli nas trzema pełnowymiarowymi krążkami. Nie wierzyłem, że młodzi muzycy z łapanki potrafią zawładnąć moją duszą w stopniu co najmniej równym jak znane wszystkim fanom kultowe świry.

Fot. copyright SEX MAXHINEGUNS

W ubiegłym roku formacja SEX MACHINGUNS świętowała 20-lecie działalności artystycznej. Czy ta historia miałaby się skończyć?

Polisz jor fandom

Ciekawy artykuł się ostatnio pojawił na pewnym serwisie poświęconym jmusic.

Traktuje on o popularności japońskiej muzyki w Polsce, w dużym stopniu traktując nasz blog (da się odczuć) jako niekompetentny i nienawidzący wszelkich przejawów fandomu i aktywności fanowskiej w Polsce.

Artykuł ten rozmija się niestety w kilku miejscach z prawdą w bardzo znaczny sposób.

Przede wszystkim muszę zauważyć znaczny wzrost znaczenia naszego kraju jako wartego zagrania w weekend. Faktem jest, że kilka lat temu faktycznie Polska nie była zbyt popularnym miejscem do grania koncertów. Jednak obecnie jest u nas dla porównania o wiele lepiej pod tym względem niż w Czechach. Tam na koncercie (jaby nie było) najpopularniejszego Dir en grey można było naliczyć około 100 osób w zeszłym roku. U nas podczas tej samej trasy można było naliczyć około 1000 fanów. Podobna ilość zebrała się w Stodole w 2008r. Liczę, że na D pojawi się też spory odsetek miłośników mocniejszego grania.

Wracając do artykułu - Czy sprawdzenie artysty XXX zamiast YYY, który również jest "mały" bardziej opłaci się organizatorom? I w końcu, dlaczego tak wielu polskim fanom z taką łatwością przychodzi wyzywanie muzyków, których występem nie są zainteresowani? Czy to faktycznie jest powód, by nazywać kogoś idiotą, debilem lub gównem? ekhm... LMC... ekhm... Lepiej sam bym tego nie nazwał, bo wieje to chałą strasznie. Od początku istnienia jako Abstract Overload uważaliśmy się i nadal uważamy za bezpośrednich, kontrowersyjnych i nazywających rzeczy po imieniu. Z własnych przemyśleń na temat ruchu Visual Kei dodam, że niemal KAŻDEJ kapeli z gatunku Visual Kei nie da się słuchać z powodu kompletnego braku oryginalności. To co kiedyś nią epatowało na tle zachodnich kapel dziś ją zabija. Gryzienie własnego ogona oraz nieskończona odtwórczość zarówno w wyglądzie jak i graniu.

List organizatorów koncertów to demagogia

Fot. copyright Otaku.pl

Magazyn Otaku w swoim internetowym wydaniu opublikował tzw. List od organizatorów koncertów j-music w Polsce, którego sygnatariuszem są: Elena (organizująca jutrzejszy koncert HITTa) i Krzysztof "Set" Figlerowicz (z serwisu JaME Polska, zany z forum i fcp jako Setsuna Mudou). Z główną tezą stawianą w artykule nietrudno się nie zgodzić: rynek jmuzyczny leży i kwiczy, na koncerty chodzi mało osób. Już ponad 10 lat minęło, gdy grupa osób postanowiła w jakiś uporządkowany sposób zorganizować i skrzyknąć społeczność jmuzyczną w Polsce (fandom?). Po pierwszym zrywie, gdzie wiele serwisów nie przetrwało próby czasu (pozostał z nich jeden, którego nazwę doskonale znacie :P) udało nam się skrzyknąć grupkę zapaleńców, która współtworzyła forum dyskusyjne. Niestety, jak to w Polsce bywa, każdy chce czymś rządzić, kolejny sort fanów organizował się sam sobie i po niespełna 3 latach mieliśmy całkowity rozkład społeczności. Szczęśliwie, dzięki ekipie Teahouse udało się doprowadzić do skutku koncert formacji BLOOD (17.12.2004 roku), po czym społeczność rozleciała się kompletnie. Może nie wszyscy pamiętają, ale pierwszy koncert BLOOD był sukcesem - bilety zostały wyprzedane, a później jeszcze przez kilka miesięcy odbijał się głośnym echem po lokalnej scenie gotyckiej. Każda kolejna impreza była właściwie klapą, ponieważ za organizację brali się ludzie bez pokory do tego co robią, uważający, że wszystko robią najlepiej.

Polscy fani visual kei według JaME, czyli globalizacja

Znajomi podrzucili mi ciekawy link do wywodu zatytułowanego Globalizacja visual kei: Polscy fani visual kei. Badanie przeprowadzone zostało na facebookowym profilu jmusiceuropy i ma na celu potwierdzić lub zaprzeczyć stereotypowemu modelu fana visual kei, który mówi (podobno), że

Jaki jest zatem typowy zwolennik visual kei? Przede wszystkim to nastolatka uczęszczająca do gimnazjum czy liceum, zazwyczaj słuchająca tylko visualu (przy czym gdy dorośnie, zwykle porzuca to zainteresowanie).

Trochę tekstu i osiem wykresów potwierdza powyższą tezę (co widać bez przeprowadzania ankiet). Pomijając kilka baboli językowych moją uwagę zwróciło określenie "globalizacji". Od początku działalności tego serwisu dało się zauważyć dążenia do bycia jedynym europejskim medium dla sympatyków japońskiego grania, jednak obecnie sami dziennikarze potwierdzają te obserwacje. Mnie JaME zawsze kojarzyło się z Unią Europejską, dlatego mam identyczny stosunek. Zabawne.

Drugą rzeczą jest fakt przeprowadzenia ankiet na facebooku, no i w ogóle przeprowadzenia dobrowolnych ankiet. Z obserwacji działań w naszej społeczności w postaci chociażby ostatniego wysypu "prasy muzycznej", czy poziomu dyskusji na forach i serwisach okazać się może, że... szkoda gadać ;] Napisali o sobie.

Autor zapomniał też zauważyć, że polski fandom skończył się zaraz po koncercie BLOOD w 2004 roku.

PS.

A dlaczego JaME to JaME, skoro jest już jedno JAME?

źródło: JaME

Ten kanał nie jest dostępny w Twoim kraju

A to niespodzianka T_T. Myślałem, że zapoznam się z zajawką klipu do utworu MUCC - Arcadia featuring DAISHI DANCE z nadchodzącego singla, a po kliknięciu w odnośnik pojawił się wesoły komunikat:

Program do przesyłania nie udostępnił tego filmu wideo w Twoim kraju.

Przepraszamy za usterki.

Ładne mi usterki (sic!). Myślałem, że w czasach, gdy stajemy się globalną wioską, dostęp do japońskich artystów stanie się jeszcze łatwiejszy. Wygląda na to, że Sony Music Japan ma nas głęboko w dupie.

źródło: Sony Music Japan

Despair nie jest zespołem visual rockowym

Fot. copyright Despair

Tak to już jest, że w wirze życia codziennego zaniedbuje się niektóre kontakty. Z Rieu znam się już kilka dobrych lat, ale przez jakiś czas nasza korespondencja utknęła w martwym punkcie. Podobnie było z tematem Despair. W międzyczasie dostałem tylko jakieś koncertowe wideo (właśnie, przydałoby się je zrecenzować ;)), ale ogólnie poza sporadycznymi lokalnymi występami niewiele się działo w temacie zespołu. Nie dziwi mnie to, gdyż Despair to czysto undergroundowy projekt, więc Rieu jak każdy z nas zmaga się z różnego rodzaju problemami i pracuje nad muzyką wtedy, gdy ma czas. Całe szczęście, że przy okazji powrotu Despair  na scenę znowu udało mi się nawiązać z nim łączność. Dzieląc się informacjami na temat postępu prac nad nowym albumem wspomniał także o tym, że

Muszę wypromować w Europie prawdziwe oblicze Despair. W Japonii makijaż jest równoznaczne z przynależnością do nurtu visual rockowego. Może to być krzywdzące dla niektórych artystów. Chcę zmienić ten zły wizerunek. To pierwszy mały krok...

Kilka dobrych lat szukałem na japońskiej scenie takiego zespołu jak Despair. W międzyczasie wyszperałem BLAM HONEY, Schwarz Stein, VELVET EDEN, Eve of Destiny czy KILHI+ICE. Muzyka wymienionych przypadła mi do gustu, ale brakowało mi w nich tej ekstremy, którą odnalazłem w twórczości Rieu. No i były w mniejszym lub większym stopniu związane ze sceną visual kei. A że scena vk jest postrzegana w Japonii trochę infantylnie, to już temat na osobny artykuł.